X
تبلیغات
رایتل

آنچه بر من گذشت...
بغض هایم را نگه میدارم ... گاهی اوقات سبک نشوم، سنگین ترم! 
قالب وبلاگ

و همچنان زندگی به پیش می رود...

روزهای گذشته پر از اتفاق بود... اتفاقای کوچیک و گاهی بزرگ... لحظه هایی که دلم میخواست چند نفر را خفه کنم... لحظه هایی که با تمام وجود احساس ناامیدی میکردم... لحظه هایی که احساس میکردم چیزی بیش از جاذبه ی زمین هست که هنوز منو نگه داشته... همه ی عصبانیت ها... همه ی گریه های لابلای خنده ها! 

...

این امتحانای لعنتی یه طرف، خرده فرمایشات استادان یه طرف دیگه... اینقدر که این استاد اختلالات بهم استرس وارد کرد که مجبور شدم کل 5 صفحه ی اخر ترجمه ام را که از سر خستگی داده بودم بیرون، در عرض کمتر از 24 ساعت خودم تمومش کنم... جالب اینکه جناب هنوز که هنوز نمره نداده بهمون!!!... یعنی دیوونم کرد... اون جناب امار که دیگه نگو... تا همین هفته پیش مرتب رفتم دفترش... اقا هی ایراد گرفتن از گزارش نویسی من و من هی تصحیح کردم هی دوباره و دوباره... تا بالاخره گفت خب حالا میشه امید داشت فصل 4 پایان نامتو خودت بنویسی... یعنی اگه اسلام دست و پامو نبسته بود و فکر اینو نمیکردم که بالاخره استاده و کارم پیشش گیره کلشو میکندم... اما خدایی نمره ای که مرحمت فرمودند خارج از تصوراتم بود... فقط در این بین همکلاسی های گرامی جد و ابادمو جلو چشمام ظاهر کردن... روزی به چند نفرشون توضیح میدادم و شخصا گزارش چند نفر را خودم نوشتم و اصلاح کردم بماند... از اون استاد بووووووق هم که دیگه حرفی نمیزنم... میمونه دکتر هاشمیان دوست داشتنیم... که امروز رفتن سفر حج... خدا همیشه سلامت نگهش داره!

ده روز پیش عروسی اخرین پسر عمه ی باقیمانده بود... همه خوب میدونستیم که چقدر جای راحله تو این مراسم خالیه... همه قرار گذاشته بودن حرفشو نزنن که عمه بهم نریزه... عروس و داماد که اومدن تو سالن... معمولا رسم بر اینه که خواهر داماد مجلس گرم کن باشه... (البته تو خانواده هایی که پایبند یه مسائلی هستن)... و کسی نبود که یهو دیدیم دختر عمه هام (یعنی دختر خاله های داماد، که همشون نوه دارن و فقط چند سالی از عمه ام کوچیک ترند، یه جورایی سن مادر داماد هستن)... روسری به سر دارن از ته سالن میرقصن و میان جلو... دست خودم نبود که گریه ام گرفت... چقد جات خالی بود راحله... یکی از فامیل های سببی که اتفاقا شمالی هم بود گفت: اسم شمالیا بد در رفته!... وسط اشک هایی که می ریختم خندم گرفت.

مثل همیشه اومدن صمیمی ترین دوستم به تهران با خودش کلی اتفاق داره... از پاساژ گردی دنبال لباس برای دوستم که همین هفته عروسی برادر همسرش هست... چه جاهایی که نرفتیم... و اینکه چقدر سلیقه ی ما دو تا با هم فرق میکنه... یه لباس پسندید 600 تومن جلو خانوم فروشنده هی گفت مینا خوبه؟ قشنگه؟ هی من سکوت کردم و هی گفتم هر چی تو بپسندی... هی اصرار کرد هی اصرار کرد. گفتم اینو به من مفت بدن نمیپوشم!!!... به خانومِ فروشنده کلی برخورد و به دوستم گفت یکی رو با خودت بیار خرید که سلیقه اش با تو یکی باشه... اما دوستم کلی خندید... هر دومون بهش خندیدیم... که دوستی هم سلیقگی نیست... داشتن احساس ارامش در حضور دیگریه!... و دوباره رفتن به سپیدگاه ولیعصر که هر دومون کلی ازش خاطره داریم... از حرفای 2.5 صبح و گریه هام تا 4 صبح که خوابم ببره میگذریم... شنبه هم خونه ی ما بود... یه غزلیات شهریار هم خیلی بی مناسبت برام هدیه گرفته بود... فرزانه همون حضور ارامش بخشه که دارم کم کم از دستش میدم... و رفت...

سه شنبه صبح یک غافلگیری فوق العاده داشتم... مرضیه مطلب ستون این هفته اش رو تو روزنامه تقدیم کرد به من... بدو بدو تو اون برف رفتم دنبال روزنامه اخرم پیداش نکردم... خداروشکر که اینترنت و نسخه های مجازی هست... "سلام به نم نم باران"... چقدر با خوندنش انرژی گرفتم، چقدر از داشتنش خداروشکر کردم و چقدر برای ارمشش دعا!

اما یه اتفاق بد هم تو اون روز داشتم وبلاگ آرشید نوشته هاشو را کافی خوند و خواست تا نانوشته بخوانیمش!... انشاله به هر کار که هست سلامت باشه و پر از شادابی... و چند جمله ای درباره ی وبلاگ آنچه بر من گذشت نوشتم که تو یه اتفاق مبارک حذفش کردم...

در میان همه ی اینها اضافه کنم به شدت نگرانم چون هنوز هیچ کاری برای پایان نامه ام نکردم!

و همچنان زندگی به پیش می رود...


چرا به اندازه نگاه‌هام

تصویر از تو

در یاد ندارم؟

کجای روز هایی که گذشت

یادهای امروز

پنهان شده است


واسه این همه پر حرفی منو ببخشید...

[ جمعه 18 بهمن 1392 ] [ 11:53 ب.ظ ] [ VN!W ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ
آمار سایت
تعداد بازدید ها: 15124